διεύθυνση επικοινωνίας delios2010@gmail.com

28 Μαρ 2011

Οι απίστευτες εκπτώσεις της ευρωπαϊκής ‘Μεγάλης Συνεννόησης’

Θυμάται κανείς ότι  η εαρινή σύνοδος  κορυφής της περασμένης εβδομάδας  επρόκειτο να μας δώσει μια ‘Μεγάλη Συνεννόηση’ που θα αντιμετώπιζε μια για πάντα τα ευρωπαϊκά προβλήματα, που θα έδινε οριστικό τέλος στην κρίση  χρέους της Ευρωζώνης; Οι κυνικοί ήδη καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι  η μόνη συγκεκριμένη συμβολή  του τελευταίου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, το μόνο που κατάφεραν οι  αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων  της Ευρώπης  ήταν  να αλλάξουν το όνομα  του γαλλογερμανικού Συμφώνου Ανταγωνιστικότητας  και να το βαφτίσουν ‘Σύμφωνο Ευρώ +’.
Ενάμιση χρόνο τώρα που διαρκεί η χρηματοπιστωτική κρίση της Ευρωζώνης, οι εκλεγμένοι ηγέτες της Ευρώπης δεν έχουν χάσει ούτε μια ευκαιρία να μην απογοητεύσουν. Είναι αλήθεια ότι τις ημέρες που προηγήθηκαν της τελευταίας συνόδου επιτεύχθηκαν κάποιες ουσιαστικές συμφωνίες, ώστε να είναι έτοιμες προς επικύρωση από το Συμβούλιο. Μία εξ αυτών αφορούσε το περίφημο Σύμφωνο, σύμφωνα με το οποίο τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης – και έξι κράτη της Ανατολικής  Ευρώπης  που δεν μετέχουν στο ευρώ – δεσμεύονται σε μεταρρυθμίσεις που έχουν στόχο τη μακροπρόθεσμη δημοσιονομική σταθερότητα και ανταγωνιστικότητα. Αλλά αυτό δεν έχει να συμβάλλει σε τίποτα στην επίλυση της παρούσας κρίσης. Η Ευρωζώνη κατάφερε επίσης να  συμφωνήσει σε ένα μηχανισμό αναδιάρθρωσης  του δημόσιου χρέους των κρατών μελών της. Το γεγονός αυτό έχει θετικές διαστάσεις, μόνο που ο μηχανισμός αυτός δεν πρόκειται να τεθεί σε ισχύ ως το 2013 και ως εκ τούτου δεν πρόκειται να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των προβλημάτων του σήμερα. Στην πραγματικότητα, θα τα κάνει χειρότερα. Η επίσημη ευρωπαϊκή συγκατάνευση σε  μια διαδικασία που επιτρέπει την επιβολή  ‘κουρέματος’ του δημόσιου χρέους ορισμένων κρατών-μελών της Ευρωζώνης θα στείλει τώρα τις αποδόσεις  των προβληματικών ομολόγων ακόμα ψηλότερα.
Αντίθετα, οι αλλαγές που προετοιμάστηκαν για τη βελτίωση του μόνο σοβαρού εργαλείου που διαθέτει η Ευρώπη προκειμένου να ελέγξει τον πανικό των  αγορών ομολόγων – του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού  Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας – έμειναν σε εκκρεμότητα. Επιτεύχθηκε μια συμφωνία  ‘επί της αρχής’ για αύξηση των διαθέσιμων κονδυλίων  του μηχανισμού ως το  ανώτατο όριο των 440 δις ευρώ που είναι και το ονομαστικό του όριο. Αλλά τα πράγματα έμειναν στη συμφωνία ‘επί της αρχής’.  Εξαιτίας των εκλογών που έχουν μπροστά τους οι κυβερνήσεις της Γερμανίας  και της Φιλανδίας, οι αποφάσεις περί το πώς θα  γίνει η αύξηση της δανειοδοτικής  ισχύος του ευρωπαϊκού  μηχανισμού  πήραν αναβολή ως τον Ιούνιο.
Αλλά το μεγαλύτερο πρόβλημα της ‘Μεγάλης Συνεννόησης’ των Ευρωπαίων είναι η βαθύτατη  άρνησή τους να αποδώσουν τη δέουσα προσοχή  στο πιο σοβαρό και αποδιαρθρωτικό πρόβλημα της  Ευρώπης: ένα τραπεζικό σύστημα  όπου η δυσωδία των ιδρυμάτων ζόμπι  συνεχίζει να διαβρώνει τις προοπτικές  των  εύρωστων ιδρυμάτων.  Οι  Ευρωπαίοι ηγέτες δεν  έκαναν  καμία προσπάθεια  να συνειδητοποιήσουν  ότι είναι τα κράτη και οι οικονομίες – και όχι οι κάτοχοι  senior ομολόγων – που πρέπει  να  προστατευθούν από τις προβληματικές  τράπεζες,  ούτε  και επιχείρησαν  να διαμορφώσουν μια πολιτική συναίνεση σχετικά με το πώς μπορεί να  επιτευχθεί αυτό. Αντίθετα, επέβαλαν αυστηρά καθεστώτα λιτότητας στην ευρωπαϊκή περιφέρεια  με στόχο τη διάσωση των αποταμιευτών του ευρωπαϊκού πυρήνα  και των αστόχαστων τραπεζών  που τους εμπιστεύθηκαν τις αποταμιεύσεις τους.
Για να τιμήσουν την υπόσχεσή τους ‘ότι θα κάνουν ό,τι απαιτείται προκειμένου να προστατέψουν το ευρώ’, οι Ευρωπαίοι πολιτικοί θα πρέπει να αρχίσουν να συζητούν για τη χάραξη πολιτικών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο που θα επιτρέψουν τη χρεοκοπία των προβληματικών τραπεζών με ασφαλείς όρους και θα επιβάλουν τις ζημιές στους πιστωτές αντί για τους φορολογούμενους. Η Επιτροπή, προς τιμήν της, αρχίζει και ερευνά τέτοιες λύσεις – αλλά μόνο για την επαύριο της κρίσης. Αλλά οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν μπορούν να πάρουν τέτοιους δρόμους παραμένοντας προσηλωμένοι στη λατρεία του ιερού και απαραβίαστου χαρακτήρα των πιστωτών. Σε τελική ανάλυση, θα πρέπει τουλάχιστον να ζητήσουν από τις εποπτικές αρχές που προετοιμάζουν τα τεστ αντοχής των τραπεζών να μην αποκλείσουν σενάρια υψηλής πολιτικής ευαισθησίας, όπως είναι τα εθνικά χρεοστάσια.
Αυτά θα αντιπροσώπευαν μια Μεγάλη Συνεννόηση και όχι το παραμυθάκι του τίποτα στο οποίο κατέληξε και αυτή η ευρωπαϊκή σύνοδος.   
http://www.sofokleous10.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου