διεύθυνση επικοινωνίας delios2010@gmail.com

25 Δεκ 2011

Το γελοίο σκοτώνει!

Στην πολιτική υπάρχει κάτι χειρότερο από την αποτυχία, την ήττα, ακόµη και από την καταστροφή: υπάρχει η γελοιοποίηση. Κι επειδή (όπως λένε οι Γάλλοι) «το γελοίο σκοτώνει», πολύ φοβούµαι ότι η κυβέρνηση Παπαδήµου και τα κόµµατα που τη στηρίζουν αντιµετωπίζουν ήδη µία θανάσιµη απειλή.
Η υπόθεση βεβαίως ήταν υποθηκευµένη εξ αρχής. Για σκεφτείτε τι συνέβη:
* ∆ύο κόµµατα που διαφωνούν σε όλα (µε την προσθήκη ενός τρίτου που πολιτεύεται µε κανόνες Μετεωρολογικής...) έφτιαξαν υπό την πίεση των περιστάσεων µία κυβέρνηση χωρίς να συµφωνήσουν σε τίποτα.
* Η κυβέρνηση αυτή είχε µια συγκεκριµένη ατζέντα και µια δεδοµένη χρονική διάρκεια. Τίποτα άλλο. Καθ’ οδόν, απέκτησε και έναν Πρωθυπουργό.

* Ο Πρωθυπουργός ανέλαβε την πρωθυπουργία και έλαβε ψήφο εµπιστοσύνης στη Βουλή αποδεχόµενος τη συµφωνία των κοµµάτων χωρίς (κατά δήλωσή του...) να θέσει όρους ή προϋποθέσεις.

* Ακόµη περισσότερο που η ίδια η σύνθεση της κυβέρνησης συµφωνήθηκε από τα κόµµατα κι όχι από τον Πρωθυπουργό.

* Ενάµιση µήνα αργότερα ο Πρωθυπουργός διαπίστωσε ότι αυτή η πατέντα δεν λειτουργεί – σώπα! Και απευθύνεται (µε ενάµιση µήνα καθυστέρηση) στους πολιτικούς αρχηγούς ζητώντας να αλλάξει κάπως η αρχική συµφωνία. Ειλικρινά δεν ξέρω τι θα συµβεί. Εχω όµως την αίσθηση πως αν δεν συµβεί κάτι οι αρµόδιοι κινδυνεύουν από τον αναξιοπρεπή θάνατο που περιέγραψα. Ακόµη περισσότερο που µέσα στον ενάµιση µήνα που πέρασε οι υπουργοί πολιτεύονται αλλά κανένας δεν αντιλήφθηκε αν η κυβέρνηση κυβερνάει.

Τα παραδείγµατα είναι πολλά. Με πιο χαρακτηριστικό το θέµα των επικουρικών συντάξεων.

Ο υπουργός Εργασίας έφτιαξε ένα νοµοσχέδιο περικοπής των συντάξεων χωρίς να συνεννοηθεί προηγουµένως µε τα άλλα κυβερνητικά κόµµατα. Αποτέλεσµα; Η Ν∆ ανακοίνωσε ότι δεν ψηφίζει κάτι που δεν έχει συζητήσει και συµφωνήσει.

Ο υπουργός συναντήθηκε µε τον Πρωθυπουργό (αλλά όχι µε τα άλλα κόµµατα), βάφτισε το νοµοσχέδιο «προτάσεις» και το εµφάνισε στο Υπουργικό Συµβούλιο παρά την αντίθεση της Ν∆ και (δευτερευόντως) του ΛΑΟΣ. Οι προτάσεις βεβαίως δεν έγιναν δεκτές και θα ξανασυζητηθούν µετά τις γιορτές.

Εν τω µεταξύ, ο ΛΑΟΣ διά του Μ. Βορίδη έθεσε το θέµα της διάρκειας της κυβέρνησης, το οποίο ανέλαβε να λύσει ο Πρωθυπουργός σε συνεννόηση µε τους πολιτικούς αρχηγούς.

Μόνον που οι επικουρικές συντάξεις δεν έχουν καµία σχέση µε τη διάρκεια της κυβέρνησης, αλλά µε την ασυµφωνία των κοµµάτων. Τα οποία διαφωνούν για την περικοπή των επικουρικών είτε οι εκλογές γίνουν σήµερα, είτε αύριο, είτε αργότερα. Ετσι µια πολιτική διαφωνία ουσίας βαφτίστηκε πρόβληµα χρόνου των εκλογών.

Συνεπώς ο Πρωθυπουργός τι θα λύσει; Ακόµη κι αν οι εκλογές µετατεθούν, πού θα βρει βουλευτές να ψηφίσουν µια νέα περικοπή των συντάξεων; Κι από πότε η πολιτική της επικουρικής ασφάλισης είναι ζήτηµα εκλογικής διαδικασίας;

Με άλλα λόγια, το πρόβληµα δεν είναι η ηµεροµηνία των εκλογών, ούτε ο ανασχηµατισµός της κυβέρνησης.

Είναι ότι η κυβέρνηση στηρίχθηκε σε µια συµφωνία «έκτακτης ανάγκης», η οποία δεν έχει κανέναν προγραµµατικό χαρακτήρα. Κι ότι µια τέτοια συµφωνία προγραµµατικού χαρακτήρα (η οποία µπορεί να αποδειχθεί αναγκαία...) δεν γίνεται να προκύψει παρά ύστερα από εκλογές, οι οποίες θα καταγράψουν τους σηµερινούς συσχετισµούς και τα σηµερινά ζητούµενα – όχι αυτά του 2009, όταν «λεφτά υπήρχαν».

Υπάρχει όµως κι ένα δεύτερο στοιχείο, το οποίο επιµένουν να προσπερνούν όσοι βλακωδώς εστιάζουν το πρόβληµα στον χρόνο των εκλογών.

Οτι η ελληνική κοινωνία βίωσε την τελευταία διετία µια πρωτοφανή τραυµατική εµπειρία. Η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης όχι µόνο της οικονοµικής αλλά και της κοινωνικής και της ψυχολογικής. Η συσσωρευµένη ένταση, οργή, αγανάκτηση ή όπως αλλιώς θέλετε να το περιγράψετε αναζητεί µία δικλίδα εκτόνωσης.

Στη δηµοκρατία άλλη διαδικασία εκτόνωσης του δηµοσίου αισθήµατος από τις εκλογές δεν υπάρχει. Κι είναι αδύνατον να προχωρήσουµε στο όποιο επόµενο βήµα (ακόµη κι αν είναι ένα βήµα συνεργασίας...) αν ο λαός δεν έχει την ευκαιρία να αποδώσει ευθύνες και να µοιράσει νέους τίτλους νοµιµοποίησης. Αν δεν µηδενιστεί το κοντέρ.

Λυπάµαι αλλά δεν είναι θέµα διαδικασίας, ούτε υπόθεση σκοπιµοτήτων ούτε παρεµπίπτον ζήτηµα. Είναι ο µοναδικός τρόπος να διατηρήσουµε σε µια δύσκολη περίοδo τη δηµοκρατική µας συνοχή.

Είναι αδιανόητο λοιπόν να µην µπορεί το πολιτικό σύστηµα και οι πρωταγωνιστές του να συµφωνήσουν σε µια συντεταγµένη πορεία προς τις κάλπες χωρίς κουτοπονηριές, τεχνάσµατα και µικροκοµµατισµούς. Ιδίως όταν δεν τους απειλεί τόσο η τρόικα όσο η απόλυτη γελοιοποίηση.

Αυτή ακριβώς που σκοτώνει.

jpretenteris@dolnet.gr
 http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=436382&h1=true

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου